Пастар Эрнст Сабіла

Прачытаўшы допіс Паўла Севярынца "Беларуская глыбіня. Эрнст Сабіла" ўспомніла сваю першую сустрэчу з пастарам Эрнстам Канстанцінавічам, што адбылася ў мяне дома ў лютым 2004 года. Яго запрасила да мяне наша агульная вельмі добрая сяброўка, якая ў той час шчыравала ў сферы хрысціянізацыі беларусаў і беларусізацыі хрысціян нашай краіны. Той вечар мне запомніўся яшчэ і тым, што ў маім невялікім пакоі за кавай-гарбатай і размовамі сабраліся баптыст самых строгіх правіл, каталік і некалькі хрысціянаў веры евангельскай.

Пасля развітання з пастарам я ўпершыню зрабіла запіс у дзённік па-беларуску. Нягледзячы на зразумелую нязграбнасць допісу (за што прашу прабачэння) мне хочацца апублікаваць яго тут.

Далее

Дзень роднай мовы (сусветны)

Люблю беларускую мову, кажу без пафасу.  У школе яе не вывучала. Доўгі час гаварыць на ёй было няма з кім. Вакол ад блізкіх чула фразы кшталту: "Мне бы хоть русскую выучить" ці "Ой, какая она некрасивая твоя белорусская", а яшчэ казалі: "На небе не будет беларускай мовы, зачем она тут?" (быццам на небе будзе руская і ангельская).  Але ж сэрцу не загадаеш, таму і вывучала яе самастойна, чытала кнігі і часопісы на беларускай.

Калі ўверыла набыла сабе беларускамоўную Біблію, вучылася маліцца па-беларуску. Скажу вам гэта не так проста, бо належу да пратэстантаў, а яны моляцца сваімі словамі.  І ў малітве павінна быць асаблівае натхненне, нельга проста казать прыгожыя правільныя словы, трэба адчуваць ў сэрцы водгук. Мае браты-сёстры ў Хрысце з падазорнасцю пыталіся ці адрозніваецца беларускамоўная малітва ад рускамоўнай. Не, не адрозніваецца. Ці магчыма чытаючы беларускамоўную Біблію натхніцца Божай ісцінай, атрымаць суцяшэнне ці адкрыццё? Так, цалкам магчыма. (Хаця, шчыра кажучы, якасцю пераклада я не задаволена, але гэта ўжо іншая тэма. )

Яшчэ была сустрэча, як падарунак, з жанчынай, якая прыйшла да мяне ў дом па справах царкоўных і раптам высветлілася яе прынцыповая беларускамоўнасць. Для мяне гэта быў цуд,  бо дагэтуль мне не давялося карыстацца мовай у жывой гутарцы.  Колькі потым было тых гутарак!

Мова жыве пакуль на ёй гавораць, пішуць, чытаюць і выхоўваюць дзяцей. Хочацца верыць, што дарагая майму сэрцу мова не пакіне нас, каб мы не ўмёрлі.

Добра вядомая песня З.  Вайцюшкевіча на словы Уладзіміра Някляева "Сцяг".

Далее

Шматлітарна пра самоту, адкінутасць і сум

Паметка стасункі ў бяздзейнасці (выдалю яе). Няма стасункаў. Затое ёсць даволі ўстойлівае пачуццё адкінутасці. Яно стварае вакол мяне сваеасаблівую мяжу недатыкальнасці і любая спроба яе перайсці аддаецца амаль фізічнай боллю ў душы. Быў час, калі самота гняла і пужала мяне больш за страх перад гэтай боллю. Таму я рабіла пэўныя крокі, каб пазбавіцца ад пачуцця адкінутасці. Сыходзячы з таго, што пачуцці пачуццямі, а ўчынкі павінны быць разумнымі і цвярозымі, старалася паводзіць сябе менавіта такім чынам.

Разумна-цвярозыя паводзіны, вядома ж на біблійным аснаванні. У чым іхні сэнс? Напэўна ў тым, каб зразумець ахвярнасць Хрыстовай любові і прыняць яе да сябе ў сэрца. То бок - гэта разварот асабістага менталітэту з пазіцыі "мне павінны" на адваротную "я павінна". Мяркую гэта быў самы плённы пэрыяд майго жыцця. А потым?..

Далее

Залюляю як кахаю (калыханка)

Не ўсё мне падабаецца з творчасці З. Вайцюшкевіча. Наогул, да нядаўняга часу была ўпэўнена, што амаль нічога з ягоных песень мне не цікава. Але... Viva la фкантакт. Па запросу Зміцер Вайцюшкевіч я атрымала агромністы спіс спеваў Вайцюшкевіча, праслухала і захапілася. Тое што трэба для душы! Добры голас, прыгожыя вершы, беларуская мова, патрэбныя інтанацыі. Слухаю.

З.Ы. І шэптам, каб ніхто не чуў ды сама не здагадалася: "мне бы хто (не абы-хто) праспяваў такую калыханку".

Далее

Дзень роднай мовы, аднака ж

сл. М. Багдановіч, муз. Мікалай Шчаглоў-Куліковіч, выкананне - людзі з усяго свету. =)

Далее

Franz+Полина

кадр из фильма Franz+Полина

А еще недавно посмотрела фильм Franz+Полина, реж. Михаил Сегал по документальной повести Алеся Адамовича "Немой". Начала смотреть совершенно случайно - увлекли первые кадры фильма с купающимися немецкими солдатами и деревенским ребятишками в речке. Жизнерадостная музыка, не яркий, как на старых цветных фотографиях цвет, красивый пейзаж и красивые солдаты. Подумала: "О, ну это они уже загнули, чтобы наши дети во время войны вот так с фашистами беззаботно себя вели... быть такого не может".

Дальше фильм уже не отпустил. История любви немецкого солдата (только что из гитлерюнга) и белорусской девушки  девочки. Ему 17, ей 16. Подразделение СС пришло в деревню, чтобы ее сжечь вместе с жителями, но мудрый (или хитрый) командир эсесовцев приказал своим солдатам вести себя тихо-мирно, никого не обижать, а даже наоборот. И жители расслабились. За три дня "мирной" жизни из леса вернулось не одно семейство сельчан, узнав о таком отношении фашистов к жителям. Франц спас Полину и ее мать, убив командира, а потом ушел с девушкой в лес. Нет, не к партизанам, просто в лес.

Пронзительная история любви, на ней держится сюжет, на ней держится жизнь. На такой любви держится жизнь. Не только в фильме. Даже, когда все трагически обрывается, ты понимаешь, что это было не напрасно, поскольку благодаря ей, что-то изменяется в круге жизни. Это, как прорыв из безнадежного отчаянья и пустоты к настоящему положению вещей. Кстати, фильм трагичнее книги. В реальной жизни Франц и Полина прожили вместе всю жизнь, трудно им было, но вместе справились. Алесь Адамович встретился с ними уже взрослыми и состоявшимися людьми. По мне книга лучше фильма, без нее я бы в сюжете до конца не разобралась. Но это мое личное мнение. И, к слову, очень приятно было, что в фильме на белорусском языке белорусы разговаривают.  

Далее

Касіў Ясь канюшыну ці касіў Яська нюшыну?

Вось такія штучкі зрабіла для пляменніц, каб ім было лягчэй запамінаць словы. Бо ад пачатку лета дамовіліся гаварыць на беларускай мове. Вядома ж, не без перніка абышлося, але яны стараюца і ў іх даволі добра атрымліваецца. Прынамсі, цяпер ужо з маімі беларускамоўнымі сябрамі дзяўчынкі шпараць таксама па-беларуску, т.б. на трасянцы. Спадзяюся, пакуль на трасянцы.

 
Выбар тэматыкі гэткіх слоўнічкаў абумоўлены іхнім захапленнем модай і маім захапленнем летам. Калі будзе час і не палянуюся зраблю на іншыя тэмы. Ну, а саму ідэю я падгледзіла ў фрэндстужцы ў ЖЖ.

З.Ы. У дзяцінстве была ўпэўнена, што вядомы спеў Песняроў гучыць так: "Касіў Яська нюшыну, паглядаў на дзяўчыну".

Далее

Алесей Артемов, простой русский парень

Вясна прыйшла!

Снег яшчэ на вопратку спадае,
Толькі хутка знікне ён, бадай,
Бо вясна - матуля маладая -
Зноў знічом чырвоніць небакрай.

Лёд растане, і з яе далоняў
Жвавы сын саскочыць - красавік.
Малатком цяпла ён шпарка ўгоніць
У труну зімы апошні цвік.

К этому стихотворению можно было бы красивую весеннюю картинку вставить и пост готов. Ан, нет! Не суть в картинке и весне...  Наткнулась на белорусскоязычный  ЖЖ парня из Тулы,  который решил в свое время овладеть еще одним славянским языком. Выбрал наш белорусский)) ...

"Шчыра спачуваю беларусам! Таму і вучу мову" - вот такое объяснение столь необычному поступку.  Алексей переводит белорусских поэтов на русский, сам пишет на белорусском, что-то делает для белорусской Википедии. Короче, трудится, восполняя наш недостаток в белорусскости своей живой заинтересованностью этой темой... Так, дай Бог ему удачи и всяческих благословений!

Далее

21 лютага - дзень роднай мовы

Апытанка на tut.by усміхнула сваімі вынікамі. Большасьць галасаваўшых палічыла  сваёй роднай мовай беларускую.

Я таксама прагаласавала за беларускую, без аніякай іроніі. Лічу яе роднай мовай, праўда карыстаюся радзей за рускую. Але гэта ўжо іншая тэма.

Для адзначэння дня роднай мовы ў сваім блогу - дзіцячы вершык Андрэя Хадановіча у студыю! 

   Вершык для маленькіх модніцаў

Міма сьмецьцевага бака
Бег на павадку сабака.

Прычасаны быў старанна.
Павадок ад Сэн-Ларанa.

Хвост угору, як антэна,
І ашыйнік ад Кардэна.

І наморднік ад Вэрсачэ,
Бо сабака быў кусачы.

Далее