Если бы они были платьями...

Для распрекрасных мадамОВ и мадемуазелей, проживающих часть своей жизни в виртуальном пространстве всемирной паутины, молодой генуэзец Виктор Фарентино (Victor Faretina) придумал наряды со смыслом. Вечерние платья в стиле любимых нами интернет ресурсов, на любой вкус. Выбираем!=))

"Казкі жыцця" людскога

Чытала “Казкі жыцця” Якуба Коласа – маленькія алегарычныя апавяданні, прыпавесці. Прырода, і амаль усе іх героі, персаніфіцаваныя: расліны, птушкі, ручаі ды прыродныя з'явы, напісаны з вялікім замілаваньнем і праўдзівасцю. Пасьля "Казак жыцця" пісьменнік для мяне назаўсёды скінуў сваю бранзавеласць, набытую ў школе. Штосьці такое жывое і асабістае  ў гэтых маленькіх апавяданнях, амаль кожнае з іх кранае за сэрца праўдзівай думкай, што сведчыць аб жывой працы душы, жыццёвым досведзе які набываецца праз скрухі і цярпенні, праз любоў і горыч, перамогі і заняпады, адзіноту.

Анатоль Концуб "Дрэва".

“Спярша нават здавалася, што гэта закіданае адзінокае Дрэва стаяла збоку жыцця – больш гібела, чым жыло, а на праўду выходзіла, што яно жыло шмат паўней і глыбей пачувала жыццё нават ад тых дрэў, што раслі ў лесе. Такі ўжо характар адзіноты: гэта яе ўрода, яе істота”. 

О силе Божьей и моей слабости

А. Дюрер "Руки молящегося".

Бывшее извлекаясь из архивов памяти, трансформируется и преображается в душевных переживаниях, осмысливаясь на новом уровне понимании жизни. И ты уже благодаришь Бога, за все что было, плохое и хорошее, за все, что причинило боль и принесло радость. Ты понимаешь, что эта боль и ее преодоление дало тебе гораздо больше, чем бывшая радость. Та бывшая радость блекнет, тускнеет по прошествии времени. Сейчас ты имеешь больше и качественнее тех моментов радости,  и сейчас это повседневность. Ты понимаешь, что подниматься на новый уровень повседневности тебе пришлось через боль и слезы – скорби – пакуты.

Ты і цяпер час ад часу пакутуеш, таму і маеш надзею на яшчэ адзін (не адзін) крок наперад па шляху да той незвычайнай радасці, што нельга выказаць славамі чалавеку, які не ведае сэнсу ў малітве: “Войча! о, калі б Ты дабраваліў пранесці чару гэтую міма Мяне! Зрэшты, не Мая воля, а Твая хай будзе!”. Хто ведае сэнс гэтай малітвы, хто маліўся ёй і пражыў яе – той ведае і слодыч перамогі, і сілу Божай славы ў жыцці зямным і звычайным. Той мае ў сабе невыказаную радасць, якая не мінае, нават, у часы пакутаў, бо большая за іх!

Бог дзіўны і літасцівы. Ты больш за ўсё прагнеш здароўя і асабістага шчасьця. Ён моцны, каб даць табе гэта, але ты слабая, каб узяць. І вось Госпад бярэ тваю слабасць і як самы лепшы Настаўнік навучае цябе выдабываць каштоўнае з нікчэмнага – Ягоную сілу, з тваёй слабасці. І поспех гэтай справы ляжыць праз спазнанне малітвы Госпада ў Гефсіманіі.

P.S. В общем, о своем понимании смысла страданий надо писать проще (без выкрунтасов) и доступнее. Но эта запись ниразу не планировалась и не обдумывалась, она была написана быстро, в стиле фрирайтинга. Возможно, кому-то и она будет полезна. 

О вере в Бога

Не так давно приняла участие в межконфессиональном опросе на тему веры\неверия в Бога, который заставил меня вспомнить свои первые дни христианства, свои тогдашние чувствования и состояние сердца, проанализировать сегодняшнее.  Пришла к выводу, что сегодня я стала опытнее, спокойнее и начитаннее в Слове Божьем, но утратила "первую любовь", т.е. состояние преданности Христу во всем, стремление во всем искать Божий путь и его понимание ситуации. И главное, это желание сердца постоянно познавать Бога, узнавать о Нем новое в молитве, в размышлении над Писаниями, даже в общении с близкими по духу людьми. Вот это утеряно. Многое делается по обыкновению, по привычке.  Подумала, вспомнила, проанализировала, пришла к выводу, что самыми счастливыми периодами своей жизни я могу назвать только те, когда я была максимально открытой Богу. В общем, надо возвращаться. 

Vytautas Laisonas "Возвращение странника".

Если кому интересно, далее публикую и сам опрос с ответами.

Некалькі нацюрмортаў Марка Шагала

Марк Шагал "Гладыёлусы" 1967 г.

З гэтага нацюрморта пачалася мая закаханасць у творчасць Марка Шагала. Нават і не ведаю, што тады зачапіла ў малюнку. Хіба што спалучэнне празрыстага сіняга з чырвоным і белым, як спалучэнне ўпэўненага спакою (сіні) з надзеяй і каханнем (белы і чырвоны).  Ці звядзенне ў адным малюнку ўсяго, што так вабіла мяне ў тыя часы. Дарога, што не толькі вызначае жыццёвы шлях, але і пра надзею кажа, пра існаванне наперадзе нечага новага, яшчэ не адкрытага. Утульныя дамкі - прытулак, цеплыня, адпачынак, пэўная ахова. Конік - верны і блізкі сябар, ён і плячо спіну па сяброўску падставіць у цяжкія хвіліны, і сагрэе зімой ці позняй восенню.  Маці з дзіцём - пяшчота і падтрымка, сям'я і каханне, існаванне поруч некага блізкага і раднога, НЕадзінота. Наверсе малюнка лунае маленькі анёл, пасланец Божы, які выконвае місію звышнатуральнай аховы і клопату аб усім стварэнні. Такім чынам я дадумвала сюжэт карціны. Разумею, што мае тлумачэнні далёкія ад кананічных мастацказнаўчых, аднак, кожны з нас мае права на пэўную інтэрпрэтацыю мастацкіх твораў, калі тыя ў нечым моцна захапляюць яго.

Преодоление

Немного с опозданием пишу о книге белорусского журналиста и писателя Александра Томковича "Преодоление". Двенадцать историй о жизни людей с инвалидностью, рассказанных ими в форме интервью или небольшого эссе. Совершенно разные судьбы, объединенные не столько наличием физической ограниченности, сколько стремлением жить полноценно, активно и счастливо, вопреки достаточно жестким рамкам установленными различными заболеваниями, травмами и стереотипами общества.

В аннотации к книге написано о преодолении трагических поворотов судьбы и силе человеческого духа. В общем, если говорить кратко, то по-другому не скажешь. Очень многое в нашей жизни зависит не от степени сложности обстоятельств, а именно от силы характера и образа мышления. Либо ты принимаешь диктат обстоятельств и существуешь согласно предложенным ими правилам, либо отталкиваясь от них, находишь свое место в жизни. Это очень важно, найти свое место в жизни.